Vandekeybus in zijn surrealistische wereld
Ancienne Belgique, Brussel - 25 november 2007

Dag twee van Vandekeybus’ Carte Blache is niet minder indrukwekkend dan dag één. Niemand minder dan The Blackbox Revelation, Daan, Mauro Pawloswski en Walter Verdin staan op het podium. En zoals op eerste dag worden we getrakteerd op dansacts, vj’s en surprise acts. De spanning in de zaal is te snijden, iedereen staat op de tippen van z’n tenen en we weten dat onverwachte wendingen op ons zullen afkomen. Als een kind dat voor de eerste keer de Efteling binnen wandelt, staan wij nerveus te wezen in de Ancienne Belgique.
De twee jonge snotapen van The Blackbox Revelation hebben het in geen tijd al ver geschopt. Met een ep en een eerste album ‘Set Your Head On Fire’ zijn ze muziekland binnengestormd en wisten rock’n roll minnend België te overtuigen van hun kunnen. Het publiek in de AB, een allegaartje van arty farty people, Daan-fans en cultuurhoppers, weet zich soms geen houding aan te meten. Blackbox smijt alles wat het in zich heeft op het podium en doet dat met verve. De reactie uit de zaal blijft spijtig genoeg lauw. Sommigen zie je luidop knarsetanden en lijken Wim’s smaak niet te delen. Niet dat Dries Van Dijck en Jan Paternoster zich daar iets van aantrekken. Ze geven ons waar voor ons geld.

Ja, natuurlijk houdt Vandekeybus van rock ’n roll. Hij put nu eenmaal inspiratie uit alles wat hem voorbij komt gewaaid. En Wim weet ook muzikanten naar waarde te schatten. Anders zou hij Daan, die iedereen kent van jolige viervoeters als Promis Q, The Player of Type Ex, nooit vragen om muziek te componeren voor zijn jongste voorstelling. Onder de noemer ‘Different’ bracht Daan Stuyven bewerkingen van David Byrne en Daniel Johnston. Heel intimistisch, zittend achter een synthesizer, met een gitaar in de hand en één spot op hem gericht. Ondertussen laat Vandekeybus sensuele en woelige dansacts aanrukken op de catwalk. De sfeer die geschept wordt is surrealistisch. We bevinden ons in een wereld waar David Lynch om de hoek meekijkt.

Waar Daan eindigt gaat Mauro verder. Voor de gelegenheid haalt hij zijn oude kwelduivels Otot en Somnabula terug van onder het puin. Zijn jongste worp heet simpelweg 'Pawlowski' en is catchy als nooit tevoren. Tegelijkertijd is alles gitzwart, tegendraads en ruw. De ceremoniemeester in dit vagevuur is Mauro en zijn begeleidingsband zijn zijn helpers. Normaal had Arno hem moeten bijstaan, maar Pawlowski vond in Tim Vanhamel een waardige vervanger. Ook hier weten dansers weer de muziek te belichamen op het podium. Het levert waanzinnige taferelen op.

In de AB Club tenslotte kan je ondertussen ook Walter Verdin’s video art project ‘Title Safe’ bewonderen. VJ’s van dienst zijn onder andere Fien Troch, Nicolas Provost en Elke Boon. De videobewerkingen werden door Lars Van Bambost, Urundi Airlines en Roland Van Campenhout voorzien van een eng folkachtig klanktapijt. Ook hier kan je weer niet ontsnappen aan beklemmende gevoelens.

Een prachtige avond waarin Wim Vandekeybus er in slaagt om via belichting, muziek en dans een bizarre wereld te creëren die niemand onberoerd kan laten.